پریشانیات

پریشانیات

فارغ از هیاهوی آدمک ها و دنیایشان،فارغ از آلونک های آجری و مرکب های آهنینشان،فارغ از هر چه که هست و هر چه که نیست،هرچه که رحمت بود هر آنچه که حکمت شد،هر چه کردیم ودیده شد و دیده نشد،سرفه های خشک قلممان را مرهمی باشیم بهتر است...

آخرین حرف هايتان
خانه ي همسايه

۶ مطلب در مهر ۱۳۹۳ ثبت شده است

بسمه تعالی

این پست صرفا برای سوزاندن دل دوستان عزیزه!

اینجا تهران،دانشگاه صنعتی شریف،به شدت بارون میاد.

خیلیییییی

پریشان نویس

از برگ های پاییزی و ناله هایشان زیر پای عابران که بگذری؛

از کوچه های منِ بی تو و از بن بست های خود عاشق پندارانه ام؛

آرام آرام که به در خانه ام برسی...

میبینی مرا 

که غوطه ورم در دنیای پر از حس های بی احساسم که انگار رمقشان دارد تمام میشود...

هر محرم،دلم آرام و با احساس میشود...

اما بعدش فقط انتظار است پشت چشم های خیس پاییزانه ام...

و امسال که محرممان پاییزیست،هربار که باران می بارد،جگرم میسوزد،از سوز جگر شش ماهه و حرم داغ دل رباب...

خدا کند باران بگیرد

لبهایت دوباره جان بگیرد...

بگوییدامسال کمتر باران ببارد...

پریشان نویس

ای صبا از من به اسماعیل قربانی بگو

زنده برگشتن ز کوی یار شرط عشق نیست

عاشق دلداده آن باشد که از کوی حبیب

تن به خاک و سر به نیزه سوی محبوبش رود...

السلام علیک یا غریب مادر...

پریشان نویس

حکم باران در این ایام میدانی که چیست؟

آب و جارو میشود بهر محرم کوچه ها...

پریشان نویس

گشتم و گشتم و گشتم...بهتر از شما،پناهی نیافتم...

بنویسم از محرّمانه ی پاییزی...

بغض کنم و بنویسم از برگ های پاییزی...

آن برگ هایی که کوچک ترند و می ریزند...

حسین جان،علی اصغرت کوچکترین سربازت بود....

کاش جان بدهم برای مظلومیت علی اصغرت...

دلمان کمی تنگ تر از گذشته مینویسد...

برای ارباب بی کفنش...

حسین...

روایت داریم از امام صادق علیه السلام؛که اگر میخواهید شیعه ی واقعی مارا بشناسید،سه بار جلویش بگویید یاحسین...

آقا ما شیعه ی واقعی که نیستیم،اما دلمان میخواهد که باشیم...

حکایت بغض نهفته میان نامتان نمی دانم چیست که ماهم با آمدن نامتان،دلمان میلرزد...

یاحسین

یاحسین

یاحسین...

من اما امشب آنقدر بغض کرده ام که انگار محرم است و جا مانده ام از عزاداری برای دل خون زینب و زجه های رقیه...

یا حسین...

شب زده می نویسم از دلی که هوای محرم دارد...با چشمانی که بغض دارد کورشان میکند...

من باشم،یک گوشه ی دنج،و نوای کربلا کربلا در هدفون هایم...

بعدش آرام آرام بغض کنم،بغض به حال غربتت...غریب مادر حسین...

ارباب بی کفنم...

بعدش که خوب بغض کردم،دلم را بزنم به دریا و آرام آرام،دلتنگی هایم را،نذر غربت رقیه و صبر زینبت کنم...

آقا جان...

این چند سطر را بخوان که زجه وار مینویسم برایتان...

به پریشانی گیسوی سر ام البنین...

کربلا قسمت دل سراسر شکسته ام کن...

لایی لایی اصغرم،لای لای...

بخوان رباب

آخرین لالاییت را برای سربازت بخوان که آرام بگیرد و کمتر گریه کند...

که لبانش نکند از فرط خشکی پاره شوند و به جای آب...

خون...

مکن ای صبح طلوع

که علی دگر آب نخواهد...

یاحسین...

پریشان نویس

وقتی دوتایی جمعمان جمع است،دیگر هیچ چیز از خدا نمی خواهم...

اصلش همین است،باید گاهی حالت خوب شود که وبلاگت راکد نماند!

حالمان خوب است و کوکمان کوک...

کمی پیاز داغش را هم زیاد کنیم،باید بگویم کبکم خروس می خواند...

کاش دایمی شود این موج خوشی هامان...کاش میرا نباشد...

پریشان نویس